Yürüyorum…
Yürümeye devam etmeliyim…
Gözlerimi dikiyorum bir minareye…
Ağlamamak için martıları öldürüyorum…

Sessizlik diyorduk en son… Ve koşarak âşık olan her kaplumbağa gibi çabalıyoruz ikimizde… Körü körüne aşk mı dersin? …Yoksa aptallık mı? Uğruna ülkeler yakılacak yıkılacak bir kadın olmasa da; elbet vardı kalın bacaklarını süzecek birkaç adam. Çokta çirkin değildi. Yüzüne bakılırdı, farklı bir endamı vardı. Ama her kadın gibi onun da kırıldı mı tırnağı ağlamaklı olurdu yüzü… Birde vefakâr annesi; Korkularıyla sarmıştı bütün evi… Sokaklarda yalnızken tam on sekiz yıl. Şimdi bir adamın elleri ki onun gözlerinin rengi kimsede olmayandır… Bambaşkadır o adamlardan teninin sesi…




Zeynep Domurcuk